Een gezond en slank lichaam.

 

Heerlijk gespeeld met jongste dochter, lekker gelachen samen.

 

Ik ben slank, sportief en gezond.

Zo, dat is alweer eventjes geleden zeg, dat ik geschreven heb. Eigenijk dacht ik eraan om dit weblog op te heffen, na 1 jaar, maar ja, toen las ik net een paar logjes en daarin staan toch wel veel herkenbare emoties en herinneringen, dus ik laat het log maar bestaan.

 

Hoe gaat het nu, 1 jaar na oprichting van deze site? Ik voel me een stuk beter, dat is zeker. Zeker nu ik de antidepressiva gebruik. Daarbij helpt de hulp van de psych ook erg goed, met name voor hoe ik me kan opstellen naar m'n moeder toe. Met als gevolg dat ik veel meer m'n eigen mening zeg, en het ook zeg als het me niet zint wat zij doet of zegt. Volgens de psych zou m'n moeder het borderlinesyndroom kunnen hebben. Daar moet ik me een beetje gaan inlezen. Dat de 'psychische aandoening' van m'n moeder eindelijk een naam heeft, helpt ook wel voor mij hoor. Dan kun je alles beter een plekje geven, haar gedrag.

 

Qua vreetbuien gaat het af en aan. Maar in m'n hoofd is het wel veranderd, als ik een vreetbui heb, ben ik me er wel bewuster van, dat is een verschil. Gelukkig neem ik geen maaltijdvervanger meer, maar eet ik gewoon. Dat blijft lastig, want ik weet in theorie heel goed wat 'gewoon' eten is, maar in de praktijk blijft het moeilijk om grenzen te stellen aan hoeveel ik eet. Maar het gaat beter, zeker beter dan een jaar geleden.

 

Plus dat ik veel meer aan beweging ben gaan doen. Ook erg goed voor me.

 

Al met al ben ik dus heel positief. M'n eetstoornis is niet over, en volgens de psych zal het ook altijd een aandachtspunt blijven, maar ik sta een stuk fijner in het leven!

 

groetjes Binge

 

Oh ja, ik zag gisteren bij Oprah een aflevering met Elizabeth Gilbert, over haar boek 'Eat, love and pray'. Daar wil ik graag wat mee doen:

 

Start a journal and answer this question every morning: What do I really, really, really want? "You have to say really, really, really three times or else you don't believe it. And answer it truthfully and do it again the next day and the next and the next," she says. "Because you can't set your journey if you don't know what you're for."

Write down the happiest moment of every day in a happiness journal. "It's a way of reminding myself what really makes me happy and what doesn't," she says, "and learn and study and look back and see what is it consistently."

Refine your mantra. "I say refine, not choose, because we all actually already have a mantra. We just might not realize that we do. Whatever you repeat constantly in your head is your mantra whether you know it or not, and that is leading you on your way," she says. "So if you're repeating, 'I'm a moron, I'm an idiot, I'm a failure, I'm a jerk, I'm a loser,' it's your mantra. So decide whether that's working for you. … Maybe it's not and then maybe you might want to choose a different thing to try to say whenever you remember that you're thinking what you're always doing."

Nee, ik heb eigenlijk niet veel te vertellen. Zit met m'n gevoel een beetje tussen 'het gaat goed' en 'het gaat niet goed' in. Lekker vaag dus :) Maar ja, de ene dag heb ik het gevoel dat het helemaal super gaat, en de andere dag gaat het gewoon klote. Dus ja, wat valt erover te zeggen. Het zit in elk geval nog niet helemaal goed tussen m'n oren. We gaan binnenkort op vakantie en pas daarna heb ik een afspraak bij de psych, eind oktober. Dat duurt dus nog wel even.

 

Qua eetpatroon is er wel het een en ander veranderd. Ik eet 's morgens een heerlijke verse smoothie, en met de lunch brood en groenten en 's avonds wat de pot schaft. Alleen heb ik nog wel extreme tussendoor-aanvallen... Ze zijn nog niet weg, maar ik ben wel op de goede weg. Ik voel het. Het duurt alleen zo lang voor het echt over is. Maar probeer mezelf dan maar voor te houden dat het in elk geval al goed is dat ik er steeds meer bij stil sta wat ik in m'n mond stop.

 

Oh ja, en wat ik ook besef, is dat suiker écht een drugs is hè. Tjonge jonge. Soms betrap ik me erop dat ik dan sta te snoepen, maar dan mag niemand het natuurlijk zien (belachelijk natuurlijk). Of dan heb ik de verpakking van een pak koekjes weggegooid in de prullenbak en dan ben ik bij dat ik zelf de vuilniszak weggooi zodat niemand kan zien dat ik een pak koekjes op heb... Ik schaamde me echt toen ik dat besefte. Waar ben ik mee bezig??? Wie hou ik voor de gek??? MEZELF natuurlijk..

 

Ach ja, we komen er wel... Gewoon volhouden...

Wel doen:

 

Niet doen:

 

Wil ik echt wel van mijn vreetbuien af? Dat vroeg mijn psych. Natuurlijk wil ik dat, zei ik. En hoe is het dan de afgelopen tijd gegaan met het eten? Nou, niet zo goed, zei ik toen. Tja, als je gewoon doorgaat met die vreetbuien, dan wil je dus blijkbaar er niets aan doen... Dat was even de harde realiteit zeg, want ik dacht in eerste instantie 'ja maar NU kan ik er nog niet mee stoppen, ik moet eerst...' Ja, uh, WAT moet ik eerst? Ik moet eerst helemaal niets! Ik moet er gewoon mee stoppen, dat is het.

 

Ook een hele belangrijke vraag van de psych: Wat zou er nou gebeuren als je NIET toegeeft aan een vreetbui? Haar advies is nu om op zo'n moment pen en papier te pakken en op te schrijven waar ik mee zit in plaats van naar eten te grijpen. Dat lijkt me heel veel makkelijker gezegd dan gedaan, en het is me ook nog niet gelukt. Ik heb steeds wel weer een smoesje, zo van morgen doe ik het wel ofzo. Maar dan hoor ik ook dat stemmetje op de achtergrond 'je wilt er dus blijkbaar niets aan doen, want je gaat gewoon door met je vreetbuien'. En dat is zo, ik los er zo niets mee op als ik er gewoon mee doorga.

 

Een goed middel is opschrijven wat ik eet. En dat doe ik ook, in een WW-programmaatje. Toen vroeg de psych of ik daar echt alles in opschrijf. En dat is dus niet zo. Meestal stop ik met opschrijven als het uit de hand loopt. Oftewel, ik wil het alleen maar zien als ik het goed doe en doe net of er verder niets aan de hand is. Stom dus.

 

En om het toch tegen iemand te kunnen vertellen hoe het is gegaan met eten, en m'n vriend er verder niet mee lastig te vallen, ga ik hier toch maar weer eens proberen om eerlijk te zijn.

 

 

 

De gesprekken met de psych beginnen heavy vormen aan te nemen... Het blijkt dat ik TOCH m'n moeders trauma op m'n eigen kinderen aan het overbrengen ben... en dat is nou juist wat ik NIET wil... Oftwel, als IK niet wil dat m'n kinderen naar m'n moeder gaan, dan GAAN ze ook niet. Ik moet m'n leven niet meer laten leiden door wat mijn moeder wil. Het mooiste zou zijn als ze zelf hulp ging zoeken, maar ja, ze is nu natuurlijk wel behoorlijk op leeftijd, in de 60...

 

Verder vind de psych dat ik randje depressie zit en stelde voor om antidepressiva te nemen. Ik heb ja gezegd, maar wel aarzelend. Ik hou gewoon niet van dingen innemen, en als ze zo op je lichamelijke reacties werken, vind ik het al helemaal eng eigenlijk... Dus ik heb de huisarts nog niet gebeld. Eerst even inlezen wat het nou is...

 

Dat was het weer.

 

Het eten ging eventjes heel slecht. Het gaat nu wel weer goed. M'n gewone maaltijden zijn echt heel gezond en heel erg lekker. Ik ben ook een boek aan het lezen van Annemarie Postma: Het lichaam is perfect. Echt een goed boek over gezond eten.

 

Nou, doei maar weer.

Niet zo verwonderlijk natuurlijk, maar ik heb al een dag of 3 enorme vreetbuien... zakken chips, glazen wijn en bier, en heel veel negerzoenen, tot ik er misselijk van wordt, maar die doos met 12 stuks MOET op... Er zitten er nu nog 3 in, maar ik moet ze toch echt opeten, anders word ik gek...

 

Toch heeft het wel opgelucht, m'n vorige logje, en dat ik het er ook meteen met m'n vriend over heb kunnen hebben. Raar hoor, ouder worden... niet alleen ouder in de zin van leeftijd, maar ook als moeder... dat er dan zoveel boven kan komen... Ik heb altijd wel geweten dat ik dingen heb weggestopt, en ik heb het gevoel dat ik er ook nog lang niet ben, en als ik m'n gevoel moet vertrouwen, dan zal het dus ook wel zo zijn...

Een 'down' dag vandaag... Door een tv-programma over 'veerkracht' en slechte jeugd kwamen er opeens herinneringen boven die ik had weggestopt. Ik ben bang dat de dichtgestopte laatjes langzaam maar zeker open gaan nu... Zo sprak een vrouw in dat programma over diverse zelfmoordpogingen die ze had ondernomen, en zo herinnerde ik me ineens dat ik rond m'n 14e een serieuze zelfmoordpoging heb overwogen, met mes boven m'n polsen... Ik kon me m'n kamertje kraakhelder voor de geest halen... En van die herinnering ging ik naar een andere herinnering, dat m'n moeder in een opvanghuis heeft gezeten, maar waar was ik dan?, en dat ik toen ik een jaar of 4 was minimaal 6 weken in een vakantiekoloniehuis heb gezeten, Zwartendijk in Egmond aan Zee, en dat ik het daar écht niet leuk vond... en zo spoken de 'nieuwe' herinneringen door m'n hoofd heen... Ik denk dat het wel goed is hoor. Maar het is moeilijk. Erg moeilijk. Het doet me namelijk steeds meer beseffen datik m'n moeder liever niet zou willen zien. Maar hoe moet dat? Ik heb twee kleine kinderen en wil ze geen oma ontnemen... Maar ja, oma is psychisch zo verpest, dat ze geen 'normale' oma is (en dus ook geen 'normale' moeder). En ik wil die cyclus van trauma doorgeven generatie op generatie gewoon doorbreken!!! MIJN kindjes hoeven zich niet aan te passen omdat mama 'geen fijne jeugd' heeft gehad! Ik wil hun een EIGEN leven gunnen! Pffff, zoveel herinneringe, zoveel emoties... Want hoe kun je nou afstand nemen van je eigen moeder? Dat gaat toch niet? Maar door haar kan ik niet MIJN EIGEN leven leiden... Alles draait om haar, nooit om mij. Altijd bezorgt ze me een schuldgevoel. Ik wil dat niet. Ik wil niet gestresst worden als ik weet dat ze komt. Dat ík hoofdpijn krijg als ze er is, en hartkloppingen en compleet lam geslagen... Ook mijn kinderen kunnen zich niet gewoon uiten als zij er is. ALLES draait om m'n moeder. Is zij er, dan moeten wij allemaal naar haar luisteren en vooral niet iets doen wat haar niet zint, want dan krijg je het te horen hoor... Nee, aan HAAR zal het natuurlijk nooit liggen... En dan hebben we het alleen nog maar over m'n moeder, en niet eens over m'n vader. Die nooit naar me heeft omgekeken. Me ontkend heeft. Geen interesse getoond heeft. Totdat ik noodgedwongen contact met hem moest opnemen toen ik ging studeren en geen studielening kreeg omdat ik eerst mijn biologische vader moest vragen om financieel bij te dragen. Een vader die ik nog NOOIT gezien had tot dan toe. Sta je in de rechttzaal verdorie ineens tegenover je biologische vader. Daarna kreeg ie toch wel wroeging en hebben we stilaan contact gekregen. Maar alles is heel oppervlakkig. Ik ben wel heel blij dat ik hem ken hoor, daar niet van, maar ja, wat heb je eraan... Doen alsof alles koek en ei is, maar zo is het gewoon niet! Ik ben gewoon hartstikke gekwetst als kind! Lekker signaal krijg je dan mee hoor, als ukkie. Moeder kan niet goed voor je zorgen en toont weinig interesse in wat IK vind en voel, en vader toonde ook geen interesse in mij. Signaal: ik ben niet belangrijk en niet interessant. Precies, zo heb ik m'n jeugd ervaren. Altijd die eeuwige spanning en strijd thuis, GEK werd ik er van. Rond m'n 14e, precies, zo rond de tijd van m'n zelfmoordpoging, heb ik heel bewust gezocht, op eigen houtje, naar andere woonruimte. Ik wilde in een begeleid wonen-groep wonen. Maar dat kon niet! Want ik was nog geen 16 én ik was niet bekend bij de kinderbescherming ofzoiets. Ik was geen 'probleemkind'. Nou, als je als 14-jarige op zoek gaat naar woonruimte, da's toch ook niet normaal? Anyway, er komt een hoop oud zeer boven door de gesprekken met de psych. En zoals ik al zei, ik weet dat het goed is, maar het is ook zo moeilijk...

 

 

 

 

Ik ben superblij met de gesprekken bij de psych! Ik word zó veel wijzer ervan. Met name over waarom ik zo ben geworden als ik ben. Ik heb me altijd afgevraagd waarom ik toch goed terecht ben gekomen ondanks alle ellende thuis. Blijkbaar hoor ik bij een klein percentage dat gelukkig in de omgeving een goed voorbeeld zag en zich daaraan heeft vastgehouden, in het besef dat de situatie thuis blijkbaar 'niet normaal' is. Misschien een beetje vaag voor de lezer hier :) maar verder ga ik er niet op in.

 

Qua eten gaat het echt goed. Ik ben een beetje aan het uitvogelen welke voedingsmiddelen ik niet goed verdraag, want m'n darmen spelen wat op. Ik moet in elk geval geen melk meer drinken. Vreetbuien verdwijnen langzaam maar zeker naar de achtergrond omdat ik meer in m'n hoofd bezig ben en daar problemen aan het aanpakken ben. Daarbij wil ik gewoon een gezond lichaam en weer 100% beschikbaar zijn voor m'n kindjes!!!! Vanwege m'n borstoperatie kan ik ze nog niet lekker dicht tegen me aandrukken, maar ooooooooooh wat is het wachten moeilijk want ik wil ze helemaal platknuffelen!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

Nu ga ik een kopje koffie zetten en daar een heerlijk stukje chocola bij eten, van 70+ cacao.